Eerste opname

2011

Nadat ze het op 26 april 2010 hadden ontdekt, bleef ik onder controle. Ik kreeg medicijnen mee die ik elke dag moet blijven slikken. Ook kreeg ik DNA onderzoeken, ook mijn familie werd onderzocht of zij het niet hadden. Gelukkig hebben zij het allemaal niet! Tot op heden zijn ze nog niet erachter gekomen hoe ik aan deze ziekte kom, maar ze zijn druk bezig met het uitzoeken!

Met mijn medicijnen en controles in het ziekenhuis, bleef alles redelijk stabiel. Ik ging gewoon naar school. Ik zat inmiddels in 5 HAVO, in mijn examenjaar, en deed veel leuke dingen.

21 februari 2011

Ik weet nog dat ik in de les zat, samen met een klasgenoot. Supergezellig bij natuurkunde, bij meneer M., ook onze conrector toen. We zaten een beetje te dollen, opeens kreeg ik het heel benauwd en barstende hoofdpijn. Af en toe wat koorts en ik voelde me niet lekker. We besloten even op de gang te gaan liggen. Rare gezichten kregen we van langslopende leraren. Daarna besloot ik weer naar de les te gaan, omdat ik het stiekem wel leuk vond in de lessen bij deze leraar!

Eenmaal thuis vertelde ik dit aan mijn moeder, ze vertrouwde de situatie niet helemaal en besloot het ziekenhuis te bellen. Die vertelde ons dat we naar de spoedeisende hulp moesten komen, omdat de polikliniek al gesloten was.

P1040918 (640x480)

Bloedprikken, ECG maken, echo maken, de hele mikmak. We hebben ons weer daar paar uur vermaakt. Uiteindelijk mochten we naar huis en zouden we die dag erna gebeld worden voor de uitslag.

Dinsdag 22 februari werden we gebeld of we naar de poli wilden komen, naar de cardioloog. Zo gezegd, zo gedaan. Kreeg ik gelijk te horen dat ik werd opgenomen, omdat er in mijn bloed te zien was dat er stukjes hartspier was afgestorven. Dat zie je vaak als er een hartinfarct is geweest. Daar schrokken we natuurlijk van. Maar ik schrok meer van het feit dat ik in het ziekenhuis moest blijven, en dat ik op de volwassenenafdeling moest liggen, want daar mag natuurlijk geen ouder blijven logeren. Maar ach, ik dacht 1 dagje, dat overleef ik wel! Mama naar huis, spullen inpakken voor mij, ik heb haar een waslijst meegegeven voor een nachtje. Nou dat nachtje werd 2 nachten, 3 nachten, 4 nachten etc.

Gelukkig kreeg ik elke dag bezoek, heel de dag lang, dus het was altijd gezellig!
Ik stuurde ook vaak een update mailtje rond, zo ook naar mijn conrector, stuurt die leuke man mij een wintersportfoto terug! Leuke man hè? Hij wist namelijk dat ik die maandag 28 februari op wintersport zou gaan, maar helaas ging dat niet door, want ik was nog niet ontslagen uit het ziekenhuis. Hoeveel ik ook zeurde, ze lieten me maar niet gaan.

Vaders was ook nog eens jarig in die week, dus met de familie hebben we taart gehaald (tenminste, zij, ik mocht niet weg!) en lekker opgegeten in het ziekenhuis.

In deze week kregen wij ook te horen hoe de uitslagen waren, ze konden de pijn die ik had niet verklaren. Maar uit voorzorg wilden ze een ICD bij mij implanteren. Een ICD is een afkorting voor Implantable Cardioverter Defibrillator, het is een inwendige defibrillator. Dit apparaatje geeft een schok aan mij als ik een hartritmestoornis zal krijgen. Tevens heeft dit ook een pacemaker functie.

Dit nieuws was ook wel even heftig, maar het was wel fijn om te horen dat je “veiliger” bent. Vele mensen denken dat ik hierdoor langer kan leven, maar dat is helaas niet zo. Dit apparaatje helpt mij alleen als ik het nodig heb voor een schok. Over 3 weken zou dit apparaat geïmplanteerd worden!

Na anderhalve week mocht ik eindelijk weg uit het vervelende ziekenhuis. Het klinkt misschien niet lang, maar als dit je eerste keer is, dat je echt in het ziekenhuis ligt, is dat vrij lang!

Pica776 (2)

Gelukkig was ik wel weer flink verwend! 🙂 

HOME                                                                          NEXT –>

Advertenties