Een keus tussen leven of dood

Begin mei, ik zat ondertussen al een maand thuis. Gelukkig had ik veel lieve vrienden en lieve familie om mij heen, die vaak langskwamen of waar ik langs mocht, zodat ik mij niet verveelde.

Ik liep inmiddels ook bij de neuroloog, aangezien mijn hoofdpijn ook steeds erger werd. Ik was ook gestopt met de paracetamol, omdat ze dachten dat het misschien daardoor kwam.
Uiteindelijk werd er ook nog eens migraine geconstateerd. Zucht, dat mocht ook nog eens bij mijn pretpakket!

Begin mei besloten we om weer het ziekenhuis te bellen. Ik werd namelijk niet beter. Ik moest naar de poli, maar de cardioloog kon niet vinden wat het was. Als ik mij over een week nog steeds zo zou voelen, zou ze me moeten opnemen. Dat wilde ik absoluut niet, dus ik wilde graag beter worden. Helaas werd ik niet beter. Een week later was ik weer terug op de poli. De cardioloog wilde toch nog een week afwachten. Zo ging het even door, ik kon praktisch niks anders dan op de bank liggen en slapen…

Op 28 mei 2013 werd ik opgenomen. Dit keer op de medium care. Erg gezellig! Ik lag hiervoor (in 2011) op de harttransplantatie unit. Hier hadden we heel de dag door stagiaires, gezellige begeleiding en waren de mensen wat minder depressief.

Het was allemaal wel prima in het ziekenhuis. Ik kreeg elke dag veel bezoek, te veel eigenlijk. Maximaal 2 personen per persoon werkte niet bij mij! Ik had op een goede dag zelfs 14 personen tegelijk in een zaal. Achja, je moet toch wat om je te vermaken nietwaar?

1064565_10151699583607692_2028547531_o

Op 3 juni kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk een harttransplantatie moet, en ze de screening in gang gaan zetten. Ze gingen mij verplaatsen naar de harttransplantatieunit (htu), als daar plaats vrij zou zijn. Dat kwam natuurlijk als een klap, maar ik zag het nog vrij nuchter in. Kom maar op met die screening, want ja, screening kan geen kwaad… Ik hoef er toch niet op, dacht ik.

Op 7 juni werd ik verplaatst naar de htu, helaas waren daar alleen gespecialiseerde artsen. Ook wel aardig, maar niet zo gezellig natuurlijk.

Een week lang kreeg ik onderzoeken, sommige onderzoeken had ik gelukkig al gehad op de medium care, dus de screening duurde niet heel lang. Het duurde een weekje. Het laatste onderzoek was op 14 juni 2013.

14 juni 2013. Ik had net een ingreep gehad voor de screening.

1008507_10151649028982692_1735867669_oIMG-20130614-WA0003

Er was een ballonnetje geplaatst achter mijn longen om mijn longcapaciteit te meten, dus ik lag lekker privé op een kamertje. Mijn ouders waren bij mij. Mijn broers waren ook gekomen. Ik weet dat de cardioloog binnenkwam en vroeg hoe het was gegaan. Ze hadden net het ballonnetje weer uit mij gehaald. Zonder verdoving werd het uit mijn hals getrokken. En ja, dat voelt niet heel lekker, maar het was goed gegaan.
De cardioloog kwam eigenlijk met nieuws. Goed of slecht. Het is maar hoe je het zelf ziet.

Je moet op de wachtlijst voor een harttransplantatie, anders ben je binnen 5 jaar dood. Je haalt de 25 niet. Deze zinnen dwarrelden door mijn hoofd. Ik heb geen idee wat hij allemaal nog meer heeft verteld. Ik weet dat het een buitenkans is, dat ik een harttransplantatie mag! Maar op dat moment, dán stort je wereld in. Op dat moment, is dat geen buitenkans. Op dat moment denk je, waarom ik, waarom?
Ik probeerde mij in te houden, maar de tranen rolden over mijn wangen. Ik zag hoe moeilijk mijn ouders en broers het hadden. Ik zie mijn vader niet vaak huilen, maar als ik hem zie huilen, breekt het mij. Ik zag mijn broers verstijfd kijken. Mijn moeder, altijd emotioneel, kon ik ook niet troosten. Ik ben vaak het zonnetje in huis, maar dit keer regende het.

14 juni 2013, een kans die wij krijgen aangeboden, een keus tussen leven of dood.

HOME                                                                          NEXT –>

Advertenties